15., od XI wieku notowane było jako wielkopolski gród graniczny o nazwie DrzeńFranciszek Ksawery Piekosiński, Rycerstwo polskie wieków średnich, t. 2, Wydawnictwo Akademii Umiejętności w Krakowie, Kraków 1896, s. 194.Maria Wojciechowska, Zygmunt Wojciechowski, Polska Piastów, Polska Jagiellonów, Drukarnia św. Wojciecha, Poznań 1946, s. 236.Włodzimierz Łęcki, Puszcza Notecka, Krajowa Agencja Wydawnicza, Poznań 1983, s. 27.Włodzimierz Łęcki, Franciszek Jaśkowiak, Wielkopolska. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1989, , s. 582.. Po rozpoczęciu w 1138 okresu rozbicia dzielnicowego także zostało przydzielone WielkopolsceJacek Bochiński, Jarosław Zawadzki, Polska – nowy podział terytorialny. Przewodnik encyklopedyczny, Świat Książki, Warszawa 1999, , s. 89.. W latach 1252–1265 po zajęciu przez Barnima I Drezdenko należało do księstwa zachodniopomorskiegoZbigniew Radacki, Średniowieczne zamki na Pomorzu Zachodnim. Suplement do monografii z 1976 roku, [w:] „Materiały Zachodniopomorskie. Nowa seria”, t. 2–3, z. 2, 2005/2006, s. 24.. W 1296 miasto zostało opanowane przez Brandenburgię i pod koniec XIII wieku włączone do Nowej Marchii. W 1365 Kazimierz III Wielki przyłączył Drezdenko z powrotem do WielkopolskiRoman Grodecki, Polska piastowska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969, s.