przedni brzeg mają wyraźnie szerszy od przedplecza i słabo wykrojony, a kąty barkowe dość dobrze zaznaczone. Rzędy mają grube, głębokie, czasem szeroko rozstawione punktowanie oraz wypukłe przestrzenie międzypunktowe. Łuski na pokrywach są cienkie, włosowate i lekko spiczaste. Wyrostek międzybiodrowy śródpiersia nie wystaje ani ku dołowi, ani ku przodowi. Odnóża są trochę krótsze niż u D. intermedius. Cechują się czarnymi szczecinkami w wieńcach na wierzchołkach goleni.
Genitalia samca charakteryzują się środkowym płatem edeagusa krótkim i szerokim.
Larwa Ciało larwy jest zielone z wąską przepaską wzdłuż środka grzbietu. Wyrastają na nim długie włoski o białym kolorze.
Ekologia i występowanie Owad głównie górski, zasiedlający wilgotne łąki, zarośla i skraje lasów. Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na astrowatych. Jako ich rośliny żywicielskie wymieniane są krwawnik pospolity, Centaurea thuilleri, świerzbnica leśna i świerzbnica dębinowa. Larwy żerują wolno na liściach roślin. Przepoczwarczenie odbywa się w żółtawobiałym, siateczkowatym oprzędzie na roślinie żywicielskiej.