Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 15 pp w Dęblinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1023. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 433. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 15 października do 15 grudnia 1930 ukończył Kurs próbny przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, a 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej na dwuletni kurs 1930/1931. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu na stanowisko I oficera sztabu. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 18. lokatą. W kwietniu tego roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. W 1939 odbywał staż liniowy w 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisku dowódcy I batalionu. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, po zarządzeniu mobilizacji niejawnej, został przeniesiony do Łodzi na stanowisko oficera sztabu gen. bryg.