Państwa deklarujące NFU Chińska Republika Ludowa Chiny ogłosiły politykę NFU w 1964 roku, bezpośrednio po przeprowadzeniu pierwszego testu jądrowego. Deklaracja była bezwarunkowa: obejmowała zobowiązanie do niestosowania broni jądrowej jako pierwszego w jakichkolwiek okolicznościach oraz do nieużywania jej przeciwko państwom nienuklearnym i strefom bezatomowym. Pan Zhenqiang argumentował, że NFU pełni w chińskiej polityce potrójną funkcję: ogranicza koszty arsenału, wzmacnia pozycję Chin w dyplomacji rozbrojeniowej i zmniejsza ryzyko wyścigu zbrojeń.
Chińska polityka jest spójna z koncepcją minimalnego odstraszania (ang. minimum deterrence): arsenał jest mniejszy od amerykańskiego i rosyjskiego, a jego zadaniem jest zapewnienie zdolności do drugiego uderzenia. Cunningham i Fravel wykazali jednak, że Chiny mogą dopuszczać ograniczoną dwuznaczność co do warunków NFU w celu odstraszania konwencjonalnego ataku na własne siły nuklearne. Wiarygodność deklaracji jest kwestionowana w kontekście rozbudowy arsenału: według SIPRI Chiny mogą w nadchodzącej dekadzie osiągnąć liczbę ICBM porównywalną ze Stanami Zjednoczonymi lub Rosją.