Boje SVP tworzą trzon programu (GDP). W pierwotnym projekcie dryfkotwa miała 6,44 m długości, a cała boja ważyła 45 kg. Mniejsze wersje „mini” ważą 20 kg. Docelowa, równomiernie rozłożona siatka programu liczy około 1300 dryfterów; próg 1250 urządzeń osiągnięto po raz pierwszy 18 września 2005 roku, dzięki czemu GDP stał się pierwszym ukończonym elementem globalnego systemu obserwacji oceanu. Liczba aktywnych boi zmienia się jednak w czasie wskutek awarii, wodowania nowych boi i uzupełniania sieci – w zestawieniu z 25 maja 2026 roku aktywne były 1093 dryftery.
Spakowany do transportu dryfter mierzy około 61 × 61 cm. Przed wodowaniem jego dryfkotwę i linkę związuje się taśmą papierową, która rozpuszcza się w wodzie. Współczesna boja SVP działa średnio około 400 dni. Przez lata podstawowym systemem transmisji danych był system Argos, jednak aktywna sieć GDP przeszła w całości na łączność Iridium – w zestawieniu z 25 maja 2026 roku wszystkie aktywne dryftery nadawały przez ten system. Boja SVP występuje w kilku odmianach. Wariant SVP-B ma barometr: takie boje zaczęto eksperymentalnie rozmieszczać na dużą skalę w 1994 roku, a operacyjne pomiary ciśnienia prowadzi się od 1997 roku.