Krytycy odpowiadają, że ten sam obraz wprowadza własne trudności: trzeba wyjaśnić, jak dokładnie możliwe absorbery konkurują ze sobą i jak zachować spójność probabilistyczną w układach z warunkową zmianą konfiguracji eksperymentu.
Warianty i rozwinięcia Standardowa wersja Cramera opisuje transakcję jako czterowymiarową strukturę łączącą zdarzenia emisji i absorpcji. W późniejszej książce Cramer rozwinął opis hierarchii „pseudoczasu”, mający porządkować konkurencję możliwych transakcji i odpowiedzieć na zarzuty dotyczące pętli przyczynowych.
Ruth E. Kastner rozwinęła wariant możliwościowy (, PTI) oraz jego wersję relatywistyczną. W tym ujęciu proces tworzenia transakcji nie zachodzi najpierw w zwykłej czasoprzestrzeni, lecz w przestrzeni możliwości. Dopiero zrealizowana transakcja ustanawia określone zdarzenia czasoprzestrzenne. Kastner łączyła tę wersję z próbą pogodzenia interpretacji transakcyjnej z teorią względności i z ogólniejszym pytaniem o powstawanie czasoprzestrzeni.