Julian Andrzej Kownacki (ur. , zm. 17 października 1922 we Lwowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 17/29 listopada 1892 w rodzinie dziedzicznej szlachty guberni warszawskiej jako syn Adama Juliana (1849–1907) i Zofii z Ołtarzewskich (1956–1935). Ukończył sześć klas gimnazjum i 2 Kijowską Szkołę Chorążych. 14 grudnia 1914 został mianowany podoficerem. 18 listopada 1915 został mianowany chorążym i wcielony do 68 pułku Lejbpiechoty. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej. 6 sierpnia 1916 awansował na podporucznika ze starszeństwem z 19 kwietnia 1916. 1 stycznia 1917 wykazany jako dowódca 11 kompanii. W tym samym miesiącu przeniesiony do 730 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 11 kompanii. Awansował na porucznika.
20 listopada 1917 wstąpił do polskich formacji wojskowych w Rosji. 9 lipca 1920 otrzymał pochwalne uznanie dowódcy Okręgu Generalnego Lwów za dobrowolne zgłoszenie się z batalionu zapasowego 49 pułku piechoty do służby w „armii w polu”, do dyspozycji 6 Armii. 12 lipca 1920 objął dowództwo I batalionu 52 pułku piechoty. Wyróżnił się w dniach 28 i 29 lipca 1920 dowodząc batalionem w walkach pod Petrykowem nad Seretem.