W 1939 odwiedził Stany Zjednoczone, a w następnym roku, po zajęciu Belgii przez wojska niemieckie, opuścił kraj i przez Portugalię dotarł do Nowego Jorku. W Stanach Zjednoczonych poświęcił się działalności jazzowej: pisał o jazzie, pomagał organizować doroczne Esquire Jazz Concerts i przygotował książki wykorzystujące materiały wywiadowe z pionierami jazzu nowoorleańskiego. W 1941, wraz z Leonardem Featherem, prowadził w New School for Social Research w Nowym Jorku jeden z pierwszych kursów historii jazzu.
Po powrocie do Belgii w 1945 przez pewien czas pozostawał aktywny jako krytyk i popularyzator jazzu. Opublikował m.in. La Nouvelle-Orléans: capitale du jazz oraz biografię Armstronga Louis Armstrong: le roi du jazz. Bebop uznawał jednak za zdecydowane zerwanie z wcześniejszym duchem jazzu, dlatego stopniowo oddalał się od środowiska jazzowego.
W sporach historiograficznych lat 40. XX wieku określał jazz przede wszystkim przez znaczenie improwizacji, w przeciwieństwie do Hugues’a Panassiégo, który akcentował głównie cechy stylistyczne i rytmiczne. Poza działalnością jazzową był również poetą, powieściopisarzem i prawnikiem; jako adwokat angażował się w sprawy dotyczące wolności artystów.