Przełomowym momentem w jego karierze trenerskiej były igrzyska w Monachium w 1972 roku, gdy łucznictwo wróciło do programu olimpijskiego po 52 latach przerwy. Pod koniec 1971 roku Szydłowska przeszła skomplikowaną operację ręki, w wyniku czego przez cztery miesiące nie trenowała, a na mistrzostwach Polski tuż przed igrzyskami zajęła 5. miejsce. Mimo wątpliwości działaczy sportowych Purzycki zaufał doświadczeniu 44-letniej zawodniczki i zdecydował o jej powołaniu do kadry olimpijskiej na własną odpowiedzialność. 10 września 1972 roku Szydłowska wywalczyła indywidualnie srebrny medal olimpijski, zostając najstarszą polską medalistką letnich igrzysk olimpijskich w historii.
W oficjalnym zestawieniu Polskiego Związku Łuczniczego został ujęty w gronie trenerów–wychowawców polskich olimpijczyków w latach 1972–2024.
Przypisy
Bibliografia Polski Związek Łuczniczy, Trenerzy – wychowawcy „Olimpijczyków” w latach 1972–2024 w Polskim Związku Łuczniczym, archery.pl. Chmielewski Michał, Najstarsza polska medalistka olimpijska. "Matka wierzyła w mój sukces!", „Przegląd Sportowy Onet”, 28 stycznia 2023.
Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Polscy trenerzy łucznictwa