W czasie II Rzeczypospolitej wieś należała do powiatu chrzanowskiego w województwie krakowskim. Do krzeszowickiego cechu należało 5 miejscowych właścicieli zakładów rzemieślniczych. Na 1921 r. datowana jest najstarsza informacja poświadczająca istnienie w Rudawie Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP). Remizę dla OSP w Rudawie wybudowano w 1934 r.
27 lutego 1934 r. na cmentarzu w Rudawie pochowano Andrzeja Stopkę Nazimka zmarłego w Siedlcu, którego prochy 29 listopada 1936 r. zostały przeniesione na zakopiański Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.
W 1937 r. powstał nowy murowany budynek szkoły powszechnej (późniejsza Szkoła Podstawowa w Rudawie), budowany od 1936 r.
II wojna światowa 5 września 1939 r. ostatnie istniejące pomiędzy Krzeszowicami a Krakowem bataliony 55 Dywizji Piechoty Rezerwowej Wojska Polskiego, podjęły walkę obronną w rejonie Rudawy i sąsiedniej Młynki. W walce poległo dziesięciu żołnierzy, z których sześciu niezidentyfikowanych pochowano na cmentarzu w Rudawie. Miejsce pochówku tych żołnierzy stanowi rudawski Grób Nieznanego Żołnierza.
Od 26 października 1939 r. do 18 stycznia 1945 r. Rudawa należała do gminy Kressendorf w Landkreis Krakau, dystryktu krakowskiego w Generalnym Gubernatorstwie.
W czasie II wojny światowej w 1939 r. w Rudawie spłonęły 22 domy, zniszczeniu uległ okazały budynek dworca PKP. Okupanci niemieccy stworzyli w 1939 r. w budynkach dworca kolejowego, wojskowy szpital polowy.