W trakcie następnych odsłon Festiwal systematycznie się rozrastał, wprowadzano nowe sekcje programowe, czas trwania imprezy wydłużył się do dwóch tygodni, a filmy były prezentowane w różnych miejscach (Światowid, Zorza, Gugalander, Górnośląskie Centrum Kultury, Teatr Korez, w weekendy projekcje plenerowe dla około tysiąca widzów odbywały się na katowickim placu Sejmu Śląskiego), program wzbogaciły także koncerty, wystawy i spotkania z gośćmi festiwalowymi. Przez wiele lat honorowym patronem Festiwalu był Kazimierz Kutz.
Na Festiwalu początkowo prezentowano dorobek indywidualistów kina światowego (między innymi: David Lynch, Jim Jarmusch, Wong Kar-Wai, Oliver Stone, Wim Wenders) oraz polskiego (między innymi: Marek Piwowski, Krzysztof Kieślowski, Stanisław Bareja, Andrzej Kondratiuk). Od 13. edycji dyrektorem artystycznym Festiwalu został Patryk Tomiczek, co wpłynęło także na zmianę repertuaru: zrezygnowano z prezentowania powszechnie znanych filmów artystycznych na rzecz kina gatunkowego. W programie zagościły takie cykle jak Najgorsze filmy świata, Pora zwyrola i VHS Hell. Festiwal Filmów Kultowych stał się tym samym jedynym wydarzeniem w Polsce, które prezentowało nie tylko doceniane i powszechnie znane arcydzieła, ale też zapomniane filmy gatunkowe oraz niskobudżetowe kino eksploatacji i filmy klasy B.