Od 1298 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 w dekanacie Grodzisk.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1298 roku.
W 1354 odnotowany został w dokumencie sądowym niejaki Ptaszek, który był jednym z poręczycieli za Dzierżka z Chyciny wobec starosty generalnego wielkopolskiego. W 1386 we wsi odnotowany został gródek (łac. „fortałicium”). W latach 1360–1378 jako dziedzic we wsi wspomniany został Janusz, a w 1361 Marcin. W 1386 dziedzic Ptaszkowa Mikołaj Ptaszkowski wraz z bratem Andrzejem, obaj z rodu Borków, herbu Gryżyna, przysięgli wierność królowi polskiemu Władysławowi II Jagielle i zobowiązali się do wpuszczenia króla lub starosty generalnego wielkopolskiego do gródka w Ptaszkowie w razie zagrożenia najazdem nieprzyjaciół. Przy okazji tego wydarzenia zachowała się także pieczęć Ptaszkowskich herbu Gryżyna przedstawiającą dwa kroczące wilki stojące jeden nad drugim, skierowane w prawą stronę.
W 1387 mieszczanin poznański Janusz Stular wygrał w sądzie 4 grzywny, które obciążały długiem dziedzinę Ptaszkowo. W 1394 król Władysław II Jagiełło polecił pozywać Mikołaja oraz jego brata Andrzeja Ptaszkowskich z Ptaszkowa tylko przed sądy wiecowe. W 1396 Andrzej Ptaszkowski przedstawił ten dokument podczas rozprawy w sądzie ziemskim w Poznaniu.