W dolinie potoku Roztoka Wielka spotykane są źródła wody mineralnej siarczkowej (HCO³-Ca-Na). Źródła te: „Źródło Rogaś” (dawniej „Źródło Hrabiny”) i „Katarzyna” w 1997 r. zostały uznane za pomniki przyrody. Pod Radziejową można spotkać też okresowe stawki. Znaleźć można też kilka małych jaskiń szczelinowych, największa z nich, Jaskinia Roztoczańska, liczy ok. 130 m długości (okolice polany Koniecznej).
Historia Tereny te do 1770 r. należały do ziemi krakowskiej jako część Sądecczyzny. Pierwotnie doliny obu Roztok porastała rozległa Puszcza Karpacka, której skrawek 56 ha można jeszcze zobaczyć w rezerwacie Baniska w bocznej dolinie Wielkiej Roztoki. Tereny te były własnością królewską, zarządzaną po upadku znaczenia zamku ryterskiego (I poł. XVI w.) z Barcic (starostwo barcickie). W „Księdze uposażeń diecezji krakowskiej” Jana Długosza z ok. 1475 r. wspomniana jest dolina Roztoki (Rosthoka) w związku z poszukiwaniem tu złota w XIII w. Wspomina o tym cytowany tam tzw. „Testament Piotra Wydżgi”, który rzekomo miał powstać nieco po 1223 r. a przekazany został Długoszowi z klasztoru klarysek starosądeckich w 1455 r.