Wywodzi się ona od słowa „kłobuk”, będącym staropolskim określeniem kapelusza i nawiązuje jednocześnie do przedwojennej nazwy wzniesienia.

Nazwa Kłobucznik jako oficjalna figuruje w Państwowym Rejestrze Nazw Geograficznych.

Po II wojnie światowej zaczęto także używać polskiej nazwy Łysa Góra oraz pochodzących od niej potocznych nazw: Łysina, Łysaja, Łysajka, które nawiązują do faktu, że wzgórze nie jest porośnięte lasem. Do dzisiaj nazwa Łysa Góra jest powszechnie używana i pojawia się na niektórych mapach czy w nazwie ścieżki przyrodniczo-edukacyjnej poprowadzonej na szczyt wzniesienia. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych klasyfikuje nazwę Łysa Góra jako nazwę oboczną.

Na niektórych mapach wzniesienie widnieje pod nazwą Strażnik.

Roślinność Kłobucznik jest wzgórzem wyspowym znajdującym się we wschodniej części Bielawy. Wyróżnia się spośród innych wzgórz tym, że nie jest porośnięte lasem, występują na niej zarośla mające charakter czyżni, utworzone głównie ze śliwy tarniny, głogu jednoszyjkowego, dzikiej róży i jeżyny fałdowanej.

Szczyt wzniesienia i stok południowo-zachodni porośnięte są roślinnością kserotermiczną, która zadomowiła się tutaj dzięki dużemu nachyleniu terenu.