Sprowadzenie olędrów na te tereny było jednak nietypowym rozwiązaniem z trzech względów. Po pierwsze z uwagi na strukturę właścicielską terenów – w tamtym okresie Brużyczka podzielona była między dwóch właścicieli: część należała do archikolegiaty łęczyckiej (tumskiej), część była własnością Stanisława Wessela, starosty golubskiego. Po drugie, ze względu na lokację w istniejącej wsi, w której gospodarowali już chłopi pańszczyźniani. Sprowadzenie osadników olędrskich, skutkowało zatem tym, że w ramach jednej wsi gospodarowano w dwóch odrębnych porządkach formalnoprawnych (pańszczyzna oraz dzierżawa wieczysta dla wolnych chłopów). Po trzecie, ze względu na różnicę wyznań. Brużyczka jako wieś kościelna, była zamieszkała dotychczas przez polskich, katolickich chłopów, do której w ramach kontraktu lokacyjnego sprowadzono niemieckojęzycznych protestanckich gospodarzy.