Atrakcyjne położenie na Pogórzu Izerskim sprawiło, że zaczęła się tu rozwijać turystyka, zwłaszcza po wybudowaniu w latach 1919–1924 zapory na Kwisie i jeziora Złotnickiego. Powstały kwatery dla letników, dwie gospody i schronisko młodzieżowe dla dziewcząt. Nad brzegiem jeziora ulokowano młodzieżowy ośrodek wodny z przystaniami i kąpieliskami. Uruchomiono też kursy łodzi motorowej i niewielkich statków wycieczkowych.
Po zakończeniu II wojny światowej nastąpiła w mieście całkowita wymiana ludności – przybyli tu osadnicy z centralnej Polski i wschodnich kresów II Rzeczypospolitej, głównie trudniący się rolnictwem. Miejscowość straciła funkcje turystyczną aż do lat 70. XX wieku, kiedy to jeziorem Złotnickim zainteresowały się różnorakie zakłady przemysłowe, lokując tu swe zaplecze wypoczynkowe, kempingi, wypożyczalnie sprzętu wodnego i gastronomię. Cała ta infrastruktura została jednak umieszczona poza starym miastem. W latach 1945–1954 wieś znajdowała się w gminie Biedrzychowice. W latach 1975–1998 administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.