.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. W 1239 odnotowani zostali właściciele wsi Beniamin i Bogumił z Gorzycy przy okazji rozgraniczania Gorzycy z Popowem jakie miało miejsce za czasów panowania księcia wielkopolskiego Władysława Odonica. Wieś w 1303 wymieniona jako siedziba własnej parafii należąca do dekanatu Międzyrzecz. Miejscowość była początkowo wsią szlachecką należącą do polskiej szlachty, która od nazwy wsi przyjęła odmiejscowe nazwisko Gorzyckich. W 1449 leżała w powiecie poznańskim, województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego.
Miejscowość wspominały liczne historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. Według dokumentu wystawionego przez Domarata z Pierzchna starostę geneneralnego Wielkopolski datowanego na lata 1377–1383 wieś, lub jej część, sprzedana została Nitartowi, którego później odnotowują liczne dokumenty sądowe z procesów o majętności z lokalną szlachtą. Procesy te później toczą także jego potomkowie. W 1430 Stanisław Nitart z Gorzycy toczy proces z młynarzem opatrznym Wojciechem z Głupoń. W latach 1417–1418 odnotowany został także Bogusław dziedzic z Gorzycy, w 1418 Lubiekowski, w 1424 Adam Oganka z Gorzycy.