Historia Osadnictwo Pierwsze ślady osadnictwa na terenie Pniówka notuje się w neolicie około (5500- 5200 p.n.e.). Podczas wykopalisk archeologicznych znajdowano ułamki naczyń glinianych z kultury ceramiki wstęgowej rytej, kamienne toporki oraz gliniane tygielki z okresu kultury pucharków lejkowych, a także liczne ślady osadnictwa we wczesnej epoce brązu. Na terenie wsi odkryto także bardzo bogate osadnictwo związane z kulturą łużycką. Odnaleziono cmentarzysko ciałopalne, około 40 grobów, pełnych urn ze spalonymi ciałami oraz przedmioty codziennego użytku, jak dziecięce zabawki i bucik.
Rozwój Pierwsza wzmianka o Pniowie pochodzi z 1404 r., kiedy to Jan Czuryło (Cyryl), bratanek Dymitra z Goraja i współdziedzic włości szczebrzeskiej, protoplasta rodu Czuryłów ze Stojanic, podarował pół wsi swemu słudze Kryskowi na prawie lennym. Od Kryska wywodziła się lenna szlachta, która od posiadanej części wsi przyjęła nazwisko Pniowskich. Pniów w dokumentach określany był wówczas mianem „villa vasallica”, czyli „wieś lenna”. W roku 1526 Felix Zamoyski wojski bełzki i sędzia ziemski chełmski maiąc zezwolenie od rzeczoney Elżbiety z Tarnowa (wojewodziny sandomierskiej) nabył dziedzictwa połowy Pniowa od Niemierzy Żdanowskiego z uwolnieniem tej połowy od prawa wasalatu.