Historia Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Początkowo była wsią szlachecką, własnością polskiej szlachty z rodu Zaborowskich, Russockich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Baranowskich, Koszutskich i Krzyżanowskich. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1464 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1485 leżała w powiecie pyzdrskim. W 1510 w parafii Wieszczyszyn.
Pierwszy historyczny zapis odnotowujący wieś pochodzi ze średniowiecznych archiwów sądowych i w latach 1404-06 wspomniał właściciela wsi Sędziwoja Zaborowskieego. W 1404 Sędziwój Zaborowski toczył proces z kasztelanem gieckim Dobrogostem Włościejewskim z Włościejewek o rozgraniczenie Rusocina i Międzyborza oraz Dobczyna i Wieszczyczyna. Sąd ziemski orzekł, że Dobrogost miał pod przysięgą oznaczyć granicę pomiędzy Rusocinem a Międzyborzem. W 1406 Sędziwój zawarł ugodę z Paszkiem Chlebowskim o granice Rusocina i Chlebowa, a z Wojciechem Nowieckim o granice Rusocina i Nowca.