Przyszedł jednak wiek XIV i Kazimierz Wielki w Kruszwicy wznosi warowny zamek z cegły – w którym rezyduje starościc królewski i mieszczą się sądy grodzkie. Wraca tradycja polowań z sokołami, a Kruszwica otrzymuje w 1422 roku prawa miejskie.
Wieki XVI i XVII Kolejna wzmianka (regulamin poborców z lat 1557–1566: Poliński, II.37) wymienia się przy Sokolnikach Jana Sierakowskiego – kasztelana lędzkiego z 6 łanami osiadłymi (łan królewski = od 50 do 54 ha ziemi). Przychodzi rok 1657 – Szwedzi burzą kruszwicki zamek, a na znaczeniu traci układanie sokołów. Mieszkańcy Sokolnik mają jednak swoje łany – czarną tłustą jak czarnoziem rolę. Pszenicę ładują na statki rzeczne (berlinki) przy specjalnie w tym celu zbudowanej przystani na Gople. Miód, masło, sery i jaja wożą na targ.