W 1452 roku w Bystrzycy zbudowano drewnianą kaplicę pw. Wniebowzięcia NMP. Obecny kościół w Bystrzycy pochodzi z lat 1709–1721, został wybudowany staraniem kanonika lubelskiego Jakuba Franciszka Żmudzkiego. Do budowy wykorzystano gotyckie drewniane portale drzwiowe. Budynek powiększono pod koniec XIX wieku. W XVII wieku w skład parafii wchodziło aż 18 wsi. Warto w nim zobaczyć XVI-wieczny obraz Silencium i XVII-wieczny krzyż umieszczony w kruchcie. W lutym 2024 podczas prac modernizacyjnych pod podłogą kościoła odkryto dwie krypty – w jednej z nich stwierdzono obecność trumny; odkryto też fragmenty murów fundamentowych z XVIII w. oraz odsłonięto dawny ceglany próg wejściowy do świątyni.
Dobra bystrzyckie należały najpierw do Kijańskich, potem Jeło-Malińskich, a w 1727 roku ich właścicielami, do czasu konfiskaty dóbr dekretem PKWN, została rodzina Rojowskich herbu Cholewa. Wznieśli oni nad brzegiem rzeki klasycystyczny piętrowy pałac, od frontu ozdobiony portykiem wspartym na czterech kolumnach, kolistym podjazdem i klombem. Na klombie w drugiej połowie XIX w. jeden z właścicieli posadził jesion płaczący, by upamiętnić narodziny swojej córki. Drzewo to było pomnikiem przyrody, ale zostało ścięte w II połowie XX wieku.