Podstawą powiązań w ramach statyki społecznej jest podział pracy. To on wymusza specjalizację, wchodzenie w interakcje z innymi rodzinami, wspomaga socjalizację i kontrolę społeczną. Elementy statyczne pozostają w równowadze. Zmiana następuje poprzez przejście do innego stadium, poprzez procesy dynamiki społecznej. Zgodnie z ewolucjonistycznym "prawem trzech stadiów" społeczeństwa przechodzą od stadium teologicznego, poprzez metafizyczne, aż do pozytywistyczne.
Herbert Spencer Statyka społeczna grała też ważną rolę w systemie socjologicznym Herberta Spencera, a jego pierwsza praca socjologiczna nosiła tytuł Social Statics (1851). Pojęcie to ma inne znaczenie, niż u Comte'a, oznaczając stan równowagi w idealnym społeczeństwie (a dynamika społeczna jest zbiorem procesów do tego prowadzących). Głównymi instytucjami składającymi się na statykę były rodzina, rząd, religia i gospodarka. Społeczeństwo miało charakter superorganiczny, dąży do równowagi za pomocą trzech komponentów strukturalnych: regulacyjnego (zajmującego się kontrolą i koordynacją), operacyjnego (produkcja i reprodukcja) oraz dystrybucyjnego (wymiana zasobów). Wraz z ewolucyjnym rozwojem społęczeństwa rośnie jego złożoność, wyrażająca się m.in. w podziale pracy i stratyfikacji.