W końcu XIV wieku Inuici, z niewiadomych powodów porzucili swój dotychczasowy tryb życia i zaczęli rozprzestrzeniać się na tereny kontynentalne, wokół Zatoki Hudsona. Wielorybnictwo zeszło wtedy na dalszy plan, a głównym źródłem pożywienia stały się polowania na karibu i foki.
Choć Inuici utrzymywali ograniczone kontakty najpierw z Normanami, potem z baskijskimi i portugalskimi wielorybnikami prowadzącymi połowy na północnym Atlantyku, a począwszy od początku XVI wieku weszli także w kontakty z podróżnikami szukającymi Przejścia Północno-Zachodniego, to te bardzo ograniczone kontakty nie wpłynęły na styl życia Inuitów.
Tereny arktyczne pod administracją Kompanii Zatoki Hudsona Począwszy od roku 1670, od powołania Kompanii, rozpoczęły się trwałe i intensywne kontakty Inuitów z Europejczykami. W przeciągu lat wpłynęły one na zmiany kulturowe społeczności arktycznej. Inuici porzucili swój zgodny z cyklem naturalnym zwyczaj polowań, którego celem było uzyskanie żywności i skór na ubrania i inne wyroby, a zaczęli polować zawodowo w celach wymiany za towary dostarczane przez Kompanię – narzędzia, ubrania, żywność itp. Oznaczało to znaczny awans cywilizacyjny dla Inuitów, lecz także zerwanie z tradycją i znaczne uzależnienie się od czynników zewnętrznych.