Powszechnie występujący na terenach arktycznych tzw. "mydlany kamień", o szarej lub ciemnozielonej barwie, miękki i łatwy w obróbce był znakomitym surowcem, a Inuici okazali się zdolnymi rzeźbiarzami. Rzeźbione przez nich figurki arktycznych zwierząt stały się cenionymi przedmiotami na prezenty i można je teraz nabyć w każdym sklepie z pamiątkami w Kanadzie. To pozornie nieistotne wydarzenie odwróciło los narodu. Inuici zaczęli zarabiać na siebie, a znajdując nowe powołanie przełamali błędne koło niemożności.
Współczesny Nunavut Wprowadzenie rządów przedstawicielskich w Terytoriach Północno-Zachodnich niewiele zmieniło w położeniu Inuitów. Choć mieli teoretyczne możliwości decydowania o swym losie, to początkowo brakowało osób, które wzięłyby to na siebie. Sytuacja zaczęła się zmieniać wraz z powstaniem Inuit Tapirisal of Canada – Rady Inuitów w Kanadzie. Jej pierwszy prezydent Tagak Curley rozpoczął działalność w celu polepszenia losu narodu. ITC rozpoczęło przygotowania do wysunięcia roszczeń przedstawionych w 1977. W 1979 przedstawiciele Inuitów po raz pierwszy wystartowali w wyborach do Zgromadzenia Legislacyjnego Terytoriów Północno-Zachodnich. Pierwszym Inuickim deputowanym został Peter Ittinuar. W tym samym roku ITC ogłosiło swój historyczny plan zmian politycznych na dalekiej północy.