Toteż robili wrażenie już nie bandytów, ale wojska nieprzyjacielskiego, napadali bowiem i na wielkie miasta, siłą otwierali znajdujące się w nich więzienia, wypuszczali na wolność zamkniętych w nich za jakiekolwiek przewinienia więźniów obiecując im bezpieczeństwo i przez tego rodzaju dobrodziejstwa skłaniali ich do współdziałania”.. Nazwa zwykle wywodzona z celtyckiego bagha (walka), znaczyłaby wojownik. Księga Suda rzeczownik βακαύδας wywodzi od czasownika βαγεύειν (wędrować) co odpowiada łacińskim vagari (włóczyć się) i vagantes (włóczędzy). Uczestnicy określani byli mianem agrestium ac latronum, quos Bagaudas incolae vocant (wieśniaków oraz zbójów, których miejscowi nazywają bagaudami)Aureliusz Wiktor, De Caesaribus 39,17., rusticani in Gallia concitassent et factioni suae Bacaudarum nomen inponerent (wieśniacy powstali w Galii dając swojemu związkowi miano bagaudów)Eutropiusz (historyk), Breviarium 9,20..
Pierwsze ich wystąpienie miało miejsce pod wodzą Aelianusa i Amandusa około 285–286 roku i zostało stłumione przez cesarza Maksymiana. Rozruchy wybuchały ponownie w następnych latachO „bezwzględnych rozbójnikach”, od których „roiło się w Galii” pisze Ammianus Marcellinus 28,2,10.. Po raz ostatni powstanie bagaudów wybuchło w Hiszpanii i trwało do 454 roku.
Zobacz też kolon
Przypisy
Kategoria:Powstania w starożytnym Rzymie