Losy samolotu ważyły się z powodu reorganizacji biur projektowych i rozgrywek personalnych między Berijewem a Tupolewem, lecz wobec decyzji dowództwa Armii Czerwonej o priorytetowej rozbudowie lotnictwa morskiego, model ten został skierowany do produkcji i w sierpniu 1933 roku formalnie zaakceptowany na wyposażenie lotnictwa morskiego. Produkcję umieszczono w Zakładach Lotniczych nr 31 w Taganrogu nad Morzem Azowskim. W sierpniu 1934 roku do zakładów tych przeniesiono biuro Bierijewa, tworząc Centralne Biuro Konstrukcyjne Budowy Samolotów Morskich. Pierwszy samolot seryjny wersji MBR-2-M-17 zbudowano w czerwcu 1934 roku. Do 1936 roku zbudowano ich ok. 300. Posiadały one silniki widlaste M-17 o mocy 373 kW (500 KM). Wyróżniały się odkrytymi kabinami trzyosobowej załogi.
Następnie Berijew opracował ulepszony typ MBR-2-M-34 z mocniejszym silnikiem M-34NB. Konstrukcja samolotu została wzmocniona, by można było powiększyć udźwig i prędkość. Zmodyfikowano też ogon, łagodząc kanciasty obrys, pogłębiono kadłub, wprowadzono zakrytą kabinę i ulepszono uzbrojenie obronne. Zmodyfikowany samolot, oznaczony na etapie prób CKB-MS-1, oblatano 8 maja 1935 roku. Mimo stwierdzenia usterek, skierowano go do produkcji jako MBR-2-M-34. Ogółem do 1940 roku wyprodukowano 1365 MBR-2 wszystkich odmian.