Gabriel Tarde był twórcą modelu komunikacji, który polegał na odrzuceniu bezpośredniego wpływu prasy, w zamian proponując ideę publiczności aktywnej. Prasa, według Tarde'a, nie kreowała opinii publicznej, jedynie pokazywała punkt widzenia. Nie ona tworzyła historię, ponieważ każdy temat, przed napisaniem, występował już w społeczeństwie i był obecny w rozmowach. Według Tarde'a rozmowa jest podstawą tworzenia opinii indywidualnej, zatem władza prasy w tworzeniu idei kurczy się jedynie do ukazania różnorodności punktów widzenia.
Popularność durkheimowskiej szkoły socjologii spowodowała marginalizację myśli Tarde'a. Niemniej jego prace stały się inspiracją dla wczesnej psychologii społecznej oraz socjologii interakcjonistycznej. Do jego prac nawiązywali badacze ze szkoły chicagowskiej. rozwinął koncepcję "praw imitacji" w wydanej w 1962 roku książce "". Współcześnie do twórczości Tarde'a odwoływali się Gilles Deleuze i Bruno Latour.