Oryginalnie wzniesiony w celu zamanifestowania dominacji normańskiej na obrzeżach Londynu i kontroli strategicznie ważnego odcinka Tamizy, zamek Windsor został zbudowany jako rezydencja rycerska typu motte, z trzema dziedzińcami otaczającymi centralny kopiec. Stopniowo zastępowany fortyfikacjami kamiennymi, zamek przetrwał długotrwałe oblężenie podczas pierwszej wojny baronów na początku XIII wieku. W połowie tego stulecia Henryk III wzniósł w obrębie zamku luksusowy pałac królewski, a Edward III poszedł o krok dalej, przebudowując pałac na jeszcze wspanialszy zespół budynków w ramach przedsięwzięcia, które miało stać się „najdroższym świeckim projektem budowlanym całego średniowiecza w Anglii” . Podstawowy projekt Edwarda przetrwał okres , w którym Henryk VIII i Elżbieta I coraz częściej wykorzystywali zamek jako dwór królewski i centrum dyplomatycznych rozrywek.
Zamek Windsor przetrwał burzliwy okres angielskiej wojny domowej, kiedy to był wykorzystywany jako kwatera główna sił Parlamentu i więzienie dla Karola I. Wraz z restauracją monarchii w 1660 roku, Karol II, z pomocą architekta , przebudował znaczną część zamku Windsor, tworząc zespół ekstrawaganckich wnętrz barokowych.