Postacie choroby Typowa po inkubacji 2-4 dni silna gorączka, chorują niemal wszystkie zwierzęta w stadzie zapalenie spojówek, wybroczyny na skórze zwłaszcza podbrzusza i wewnętrznych stron kończyn, wymioty i biegunka niedowłady i porażenia Przewlekła wyniszczenie, niedokrwistość śmierć po kilku tygodniach, miesiącach Atypowa ronienia rodzenie prosiąt z objawami nerwowymi (niedorozwój móżdżku)
Zmiany anatomopatologiczne: wybroczyny na skórze, na nagłośni, w pęcherzu moczowym, nerkach „butony” w jelicie (rzekomobłoniaste zapalenie jelit cienkich) zawały brzeżne w śledzionie
Zwalczanie Choroba, przy zwalczaniu której przysługuje odszkowanie ze środków budżetu państwa. Zakaz szczepień, ścisła izolacja i wybijanie sztuk zakażonych, podejrzanych o zakażenie i o chorobę, dezynfekcja. Utylizować należy również skażone produkty żywnościowe, bowiem mrożone mięso dzika może stanowić źródło zakażenia przez blisko rok, zaś solone jelita przez od 3 do 5 miesięcy. W przypadku trucheł wirusy dezaktywują się po blisko 2–3 dniach, jedynie w szpiku kości długich wirulencja utrzymuje się przez ponad 15 dni.
Zobacz też
afrykański pomór świń (łac. Pestis africana suum, ang. African Swine Fever – ASF)
Bibliografia Zygmunt Pejsak, Choroby świń.
Przypisy
Kategoria:Choroby zakaźne zwierząt Kategoria:Choroby trzody chlewnej Kategoria:Choroby wirusowe