W 1815 r. stało się własnością rządową Królestwa Polskiego, a w 1820 r. zostało nadane przez cara Aleksandra wielkiemu księciu Konstantemu i jego żonie Joannie Grudzińskiej (księżnej łowickiej). W 1838 mieszkańcy księstwa łowickiego, jako jedna z pierwszych grup chłopów w kraju, zostali uwłaszczeni. Nadziały gruntów ornych nadane wówczas Księżakom liczyły od 30 do 50 mórg; w posiadanie gromad weszły również wspólne pastwiska. Zniesienie pańszczyzny i podział gruntów między chłopów wiązał się ze znacznym wzrostem ich zamożności oraz rozkwitem oryginalnej kultury materialnej, który przypada na połowę XIX wieku; dzięki upowszechnieniu hodowli owiec ukształtował się wówczas tradycyjny ubiór księżacki.
Od 1838 r. do I wojny światowej księstwo pozostawało bezpośrednią własnością carów, którzy często urządzali w okolicy wielkie polowania. W tym celu decyzją cara w lasach na terenie księstwa (Zwierzyniec i Bażantarnia w obecnej gminie Maków) utworzono zwierzyniec oraz bażantarnię, w których hodowano zwierzynę łowną. Pod koniec XIX wieku w zwierzyńcu tym przebywało ok. 500 danieli oraz 30 jeleni, a także ok. 500 sztuk bażantów.