Euzebiusz z Vercelli (ur. ok. 283 na Sycylii, zm. 1 sierpnia 371 w Vercelli) – biskup, męczennik, jeden ze starożytnych italskich pisarzy wczesnochrześcijańskich, teolog, apologeta, święty Kościoła Katolickiego.
Życiorys Euzebiusz kształcił się w Rzymie. Sakrę biskupią otrzymał 16 grudnia 340 roku. Około 345 wybrany został pierwszym biskupem Vercelli w Piemoncie (dzisiejsze Włochy). Pierwszy na Zachodzie wprowadził zwyczaj wspólnego życia duchowieństwa. Za obronę Atanazego na synodzie mediolańskim w 355 skazany został na wygnanie do Scytopolis w Palestynie. W czasie wygnania przebywał również w Kapadocji oraz w Tebaidzie w Egipcie. Po powrocie do Italii wraz z Hilarym z Poitiers wystąpił przeciw arianom. Dążył do usunięcia ariańskiego biskupa z siedziby biskupiej w Mediolanie.
Pisma thumb|240px|Fragment Kodeksu Vercellensis, napisanego przez Euzebiusza, biskupa Vercelli na północy Włoch, w roku 370. Ta sekcja zawiera Ewangelię Jana 16:23-30 Zachowały się jego trzy listy w tym: Do cesarza Konstancjusza II i Do duchowieństwa i wiernych Italii, oraz Kodeks Vercellensis.