rex imperator in regno suo) – zasada zakładająca, że królowi Francji, jako następcy cesarzy rzymskich na tych ziemiach przysługują uprawnienia podobne do tych, jakie posiadali cesarze rzymscy, podstawa do ukształtowania się we Francji monarchii absolutnej oraz podkreślająca suwerenność króla Francji i samego kraju (szczególnie niezależność od uniwersalistycznych dążeń władców Rzeszy). Teoria statutowa – władza królewska nie jest dziedziczona w dynastii panującej jako prywatny spadek, zasady sukcesji są określone prawem, a władca nie może zmienić „statutu królestwa”, czyli zbioru reguł ustrojowych. System agnatyczny następstwa tronu. – zasada wyprowadzona z prawa salickiego, zabraniającego kobietom dziedziczenia ziemi salickiej (część Francji w okresie wczesnego średniowiecza była zamieszkana przez Franków Salickich i obowiązywało w niej ich prawo) określająca system następstwa tronu Francji jako agnatyczny. Prawo do tronu posiadali jedynie męscy przedstawiciele dynastii. Nie uznawano dziedziczenia korony po kądzieli przez małżeństwo lub po matce. Tron francuski stał się dziedziczny w linii prostej przez najstarszego syna. Był to system primogenituryM. Klementowski, Powszechna historia ustroju, PWN, Warszawa 2012, s.