Podczas tworzenia ADC wiele koncepcji zostało zaczerpnięte z DCTNG autorstwa Jana Vidara Kreysa, protokołu NMDC oraz oryginalnej idei DC Jona Hessa.

W protokole ADC wszystkie wiadomości składają się z czteroznakowych słów, w których pierwszy znak określa sposób przesłania wiadomości, a pozostałe trzy identyfikują konkretną operację. Wiadomości te kodowane są za pomocą Unicode UTF-8 w znormalizowanej postaci C (). Zarówno klient, jak i koncentrator ignorują źle sformułowane wiadomości oraz muszą być przygotowane do obsłużenia 64-bitowych liczb całkowitych oraz liczb zmiennoprzecinkowych.

Adresacja klienta musi być postaci dziesiętno-kropkowej dla adresów IPv4 oraz postaci RFC 1884 dla adresów IPv6 oraz w postaci URL'a ze specyfikacja adc postaci „adc://server:port/” dla koncentratorów. Domyślnie klienty ADC udostępniają tylko pliki zhashowane za pomocą drzewa „Merkle Hash”..

W najbliższych planach jest stworzenie protokołu Secure ADC wykorzystującego tunelowanie TLS podczas nawiązywania połączenia.