Julian Pękala (ur. 1904 w Dębowierzchach, zm. 3 marca 1977 w Warszawie) – biskup, zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego w PRL w latach 1951–1959 (przewodniczący zarządzającego kolegium biskupiego) oraz 1965–1975. W latach 1951–1959 proboszcz parafii katedralnej Świętego Ducha w Warszawie. Od 23 marca 1961 do 29 października 1965 ordynariusz diecezji wrocławskiej.
Życiorys W 1928 uzyskał w Krakowie, z rąk bpa Franciszka Hodura święcenia kapłańskie. Jako duszpasterz pracował na parafiach w Świeciechowie, Szewnej, Chełmie, Henrykowie i Lublinie"Posłannictwo", 7-8/1952 s.103.
Został konsekrowany na biskupa w 1952 przez bpa Romana Marię Jakuba Próchniewskiego przy asyście bpa Wacława Marii Bartłomieja Przysieckiego (obaj z Kościoła Starokatolickiego Mariawitów) oraz bpa Adama Jurgielewicza (z Kościoła Polskokatolickiego w PRL)Bp Wiktor Wysoczański, Kościół Polskokatolicki w Polsce członkiem Unii Utrechckiej, [w: Rodzina, 3/1722/2007, s. 6-7].