Członkowie chorągwi od początku wywodzili się z wielu różnych ludów (w 1648 Chińczycy Han stanowili ponad 70% członków chorągwi, Dżurdżeni około 16%, natomiast Mongołowie około 8%), ale uważani byli za „Mandżurów”, który to termin był synonimem określenia „ludzie chorągwi” We współczesnej nauce przeważa pogląd, że słowo „Mandżur” to neologizm posiadający etymologię tunguską: rdzeń ma- (silny, wspaniały) został tu połączony z sufiksem -ju (możesz być).
thumb|Portret cesarskiego gwardzisty, Chiny, 1760. Metropolitan Museum of Art Władcy Qing uznali za użyteczne przypisanie członkom chorągwi nowej tożsamości narodowej, dlatego nazwali ich Mandżurami. Członkowie chorągwi byli bardzo przywiązani do swojego niewolnictwa, które pojmowali jako „znak własnego znaczenia dla dworu i bliskości z nim, a to pociągało za sobą najwyższy stopień lojalności”. Od pozostałych mieszkańców cesarstwa oddzielał ich zakaz zawierania mieszanych małżeństw, przy czym przykład dawali sami władcy, których żonami i konkubinami były jedynie kobiety z chorągwi. Mandżurowie nie mogli trudnić się handlem ani pracować, ponadto w odróżnieniu od Chińczyków ich kobiety nie krępowały stóp. Członkiem chorągwi zostawało się w momencie narodzin z aranżowanego pomiędzy klanami małżeństwa.