Jako gatunek introdukowany rośnie we wschodniej i zachodniej części Ameryki Północnej oraz w Nowej Zelandii.
W Polsce występuje pospolicie niemal na całym niżu i w górach, rzadszy jest lokalnie na północnym Mazowszu. W górach sięga do granicy lasu, rzadko wyżej, w Tatrach do ponad 1600 m n.p.m.
Morfologia thumb|Dojrzewające owoce jasnoty gajowiec Pokrój Roślina zielna z gałęzistym, nieco drewniejącym kłączem osiągającym od kilku do kilkudziesięciu cm długości i płożącymi się nadziemnymi rozłogami, z łodygami kwiatonośnymi wzniesionymi lub podnoszącymi się, osiągającymi zwykle do 45 cm wysokości, oraz z płonnymi łodygami ścielącymi się po powierzchni i zakorzeniającymi się w węzłach. Łodygi są czterokanciaste, słabo owłosione, u podgatunku typowego (subsp. galeobdolon) tylko na kantach, u innych na całej powierzchni. Korzeń Młode rośliny rozwijają dość tęgi korzeń palowy. Zamiera on jednak po pierwszym roku i z węzłów kłącza wyrastają gęsto rozgałęzione korzenie przybyszowe osiągające ok. 30 cm długości. Liście Naprzeciwległe, długoogonkowe, ale wyższe liście niemal siedzące. Osiągają od 3 do 13 cm długości. Blaszki są sercowato-jajowate, zaostrzone, grubo i nierówno piłkowane, krótko owłosione. Z górnej strony ciemnozielone, często z białymi plamami.