Mulloy był również w finałach mistrzostw USA w 1940 (w parze z Henrym Prusoffem) i 1941 (z Wayne’em Sabinem) – w obu przypadkach przegrywając z parą Jack Kramer i Ted Schroeder, a także w roku 1957 (z Budge’m Pattym, porażka z Ashleyem Cooperem i Neale’em Fraserem).
Sukcesy deblowe Gardnar Mulloy odnosił także na innych turniejach wielkoszlemowych. W latach 1951–1952, w parze z Dickiem Savittem, dochodził do finałów mistrzostw Francji (dwie porażki z Frankiem Sedgmanem i Kenem McGregorem, zdobywcami deblowego Wielkiego Szlema). Jedyne zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w wieku 43 lat, w roku 1957, w parze z Budge’em Pattym. Nierozstawieni Amerykanie pokonali w finale najwyżej rozstawionych Australijczyków – Lew Hoada i Neale’a Frasera w czterech setach (8:10, 6:4, 6:4, 6:4). Mulloy był również finalistą wimbledońskiego debla w roku 1948 (w parze z Tomem Brownem, porażka z Bromwichem i Sedgmanem) i w roku 1949 (w parze z Tedem Schroederem, porażka z Pancho Gonzálezem i Frankiem Parkerem). W 1956 w grze mieszanej partnerował Althei Gibson i para ta dotarła do finału (porażka z Shirley Fry i Vicem Seixasem).