Charakterystyczną cechą tego typu urządzeń jest istnienie dwóch „buforów” taśmy pod szpulami, w postaci pętli taśmy powstałych na poduszkach powietrznych. Czasami było to zrealizowane mechanicznie – systemem odpowiednich rolek, ramion, sprężyn. Konieczność mechanicznego buforowania taśmy spowodowana była tym, że główny silnik przesuwający taśmę pod głowicą (capstan) ma bardzo małą bezwładność – bez owych pętli taśma błyskawicznie uległaby zerwaniu.
Przeciętna taśma magnetyczna nie ulega zniszczeniu nawet w temperaturze ponad 100 stopni Celsjusza.
Format zapisu Format taśm cechowała duża różnorodność. Gęstość zapisu danych wynosiła 200, 400, 800, 1600, 3200 lub 6250 bitów/cal (ang. bpi) w napędzie 9-ścieżkowym (tzw. 9-track tape standard) na taśmach o szerokości 1/2 cala. mały|lewo|Pamięć PT-3 komputera Odra 1300 mały|Magnetofon komputera domowego Atari mały|Magnetofon Datassette
Lata 80. XX wieku Szczególną implementacją pamięci taśmowej, przeznaczoną do domowego użytku, było użycie kaset magnetofonowych wraz ze zwykłymi lub specjalnymi (rzadziej – przerabianymi) magnetofonami. Rozwiązanie takie było popularne w czasach 8-bitowych komputerów domowych, takich jak ZX Spectrum, Atari czy Commodore 64.