Parlament de Montforta położył podwaliny dla nowoczesnych systemów demokracji parlamentarnej.

thumb|240px|Śmierć de Montforta w bitwie pod Evesham – rysunek Jamesa Williama Edmunda Doyle’a (1822–92) z 1864 r. Początkowo popularne rządy de Montforta zyskiwały coraz więcej oponentów. Pierwsi zaczęli głośno wyrażać swe niezadowolenie możnowładcy walijscy, którym nie podobał się sojusz militarny de Montforta z księciem Walii Llywelynem (ostatnim autonomicznym władcą tego kraju przed jego podbojem przez Edwarda I), zawarty 22 czerwca. Coraz liczniej dawały też znać o sobie głosy dezaprobaty ze strony baronów angielskich. Stopniowo porzucali de Montforta jego sprzymierzeńcy (m.in. Tomasz z Clare), wraz ze swymi wojskami, co znacznie zmniejszyło jego potencjał militarny – nie pomogło nawet wzmocnienie sił przez walijską piechotę, przysłaną przez Llywelyna. Książę Edward zaatakował sojuszników Montforta pod Kenilworth, biorąc część z nich do niewoli. Sam Montfort po przekroczeniu rzeki Severn miał spotkać się z wojskami swego syna Simona. Gdy ujrzał powiewające sztandary ze swym znakiem, był pewien, że to oczekująca go armia Simona. Okazało się jednak, że to wojska księcia Edwarda ze sztandarami zdobytymi pod Kenilworth.

Bitwa pod Evesham i śmierć de Montforta