„Wściekły parlament” i prowizje oksfordzkie Gdy wiosną 1258 r. zebrał się parlament (zwany przez historyków „wiosennym”, „wściekłym” lub „oksfordzkim”), de Montfort wystąpił przeciwko królowi – był obok earla Gloucester, Richarda de Clare, główną postacią antykrólewskiej opozycji. Najważniejszym zarzutem wobec króla było to, że w celu zaspokojenia swych ambicji dotyczących stanu posiadania prowadził nieracjonalną, kosztowną kampanię militarną w Europie. Pochłaniała ona ogromne sumy, podczas gdy Anglia borykała się z biedą i głodem oraz epidemiami.

12 kwietnia 1258 grupa możnowładców (Szymon z Montfort, Richard de Clare – earl Gloucester, Peter z Savoy – wuj królowej Eleonory, Hugh Bigod (młodszy) i jego starszy brat Roger Bigod – earl Norfolk, John Fitz-Geoffrey oraz Peter de Montfort – niespokrewniony z Szymonem) zawiązała porozumienie o wzajemnym wspieraniu się przeciwko królowi Henrykowi III. Został utworzony dokument zawierający projekt reform, nazywany prowizjami oksfordzkimi, którego podpisanie wymuszono na królu.