W większości przypadków dobre zachowanie nie gwarantuje więźniowi przedterminowego zwolnienia. Inne czynniki mogące wpłynąć na decyzję o przyznaniu tego prawa wiążą się z przekonaniem o samowystarczalności więźnia po odbyciu kary (posiadanie stałego miejsca zamieszkania, zatrudnienia, zabezpieczenia socjalnego i innych). Wiele stanów wydaje wyroki na dożywotnie pozbawienie wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia (w przypadku morderstwa), więc każdy więzień nieskazany na karę śmierci lub za morderstwo może ubiegać się o przedterminowe zwolnienie. Jeden stan, Alaska, dopuszcza możliwość warunkowego zwolnienia w tych przypadkach.
Większość państw, które przewidywały w swoich kodeksach karnych karę bezwzględnego dożywotniego pozbawienia wolności, jak np. Niemcy i Meksyk, zlikwidowały ją, jako że stanowi ona karę okrutną, niehumanitarną, pozbawiającą skazanych wszelkiej nadziei na wyjście na wolność, nawet w sytuacji, gdy ich zachowanie poprawi się do tego stopnia, iż nie będą już stwarzać zagrożenia dla społeczeństwa. Tak stwierdził m.in. niemiecki Federalny Trybunał Konstytucyjny () w swoim wyroku z dnia 21 czerwca 1977. Także Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wielokrotnie wypowiedział się w swoich orzeczeniach na ten temat.