Zadebiutował w roku 1935 jako publicysta w czasopiśmie. W 1936 przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował głównie jako publicysta "Dziennika Porannego". Tam też został sekretarzem redakcji. Publikował w wielu innych pismach, współpracował też z PR. We wrześniu 1939 wyjechał do Wilna, rodzinnego miasta żony, aby uniknąć prześladowań (jako działacz PZZ został umieszczony na listach proskrypcyjnych gestapo). Po zajęciu przez Niemcy Litwy w 1941 schronił się wraz z żoną we wsi pod Jędrzejowem. Tam oboje prowadzili konspiracyjne nauczanie, założywszy w 1942 UL w Jeziorkach.
W 1945 założył UL w Pawłowicach k. Sędziszowa, na którym wykładali m.in. Fr. Bujak, J. Feldman, St. Pigoń, B. Pniewski i K. Nitsch. W okresie stalinowskim, od 1952 roku, w z racji rozwiązania uniwersytetów ludowych, jako reliktu "wsteczniackiego agraryzmu", przeniósł się do pobliskiej Rożnicy, gdzie utworzył Liceum Kulturalno-Oświatowe kształcące w kierunku teatralnym. Został w nim dyrektorem. W wyniku zezwolenia władz na działalność UL, w 1958 przywrócono go pod kierownictwo Babinicza, tym razem w Rożnicy. Obie placówki ściśle ze sobą współpracowały. Dzięki jego osobistej energii UL odwiedzali m.in. Julian Przyboś, Stanisław Wygodzki, Władysław Broniewski, Ernest Bryll, Anna Kamieńska oraz Igor Newerly.