Był między innymi szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu i Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi oraz szefem wydziału w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych i szefem Biura Konstrukcji w Departamencie Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych.
W latach 30. zajmował się głównie sprawami fortyfikacyjnymi. Przez pewien czas był kierownikiem rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych, a następnie służył w Sztabie Generalnym. Według opinii ówczesnego szefa Sztabu Generalnego WP, generała dywizji Tadeusza Piskora, był wybitnym fachowcem w dziedzinie fortyfikacji i utalentowanym organizatorem prac budowlano-fortyfikacyjnych.
Przed 1932 rokiem przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Warszawie. W 1934 roku zajmował 4. lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku inżynierii i saperów i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Po wybuchu wojny obronnej 1939 r. ponownie powołano go do służby wojskowej, mianując dowódcą 82 Grupy Fortyfikacyjnej, która została dołączona do 16 Dywizji Piechoty płk dypl. Tadeusza Lubicza-Niezabitowskiego w składzie Grupy Operacyjnej „Wschód” gen. bryg.