Zasada działania ansibla jest pod pewnymi względami analogiczna do grawitacji.

Po Ursuli Le Guin terminu „ansibl” i idei komunikacji natychmiastowej używało wielu innych autorów, m.in.: Vernor Vinge, Dan Simmons, Elizabeth Moon, Kim Stanley Robinson, Remigiusz Mrózpowieść Chór zapomnianych głosów, wyd. Genius Creations, 2015.

Ansibl został użyty jako istotny element fabularny przez Orsona Scotta Carda w cyklu powieści o Enderze, gdzie filoty, najbardziej podstawowe (fikcyjne) cząstki wszechświata, tworzą sieć, w której energia (w tym wypadku informacje) przemieszczają się w czasie krótszym, niż najkrótszy odcinek czasu. Królowe Kopców – kierujące społeczeństwami robali – za ich pomocą myślały i przekazywały rozkazy podległym im jednostkom. W sieci ansibli narodziła się niematerialna istota myśląca o imieniu Jane, powstała dzięki ingerencji Królowej Kopca w grę fantasy, stworzoną przez Międzynarodową Flotę do szkolenia kadetów, a wykorzystywaną przez Królową do nawiązania kontaktu z Enderem. Komunikacja via ansibl jest w powieściach Carda ważnym narzędziem budującym dramaturgię, a Jane – pełnoprawnym bohaterem akcji, przedstawianym wręcz jako jedyny przedstawiciel czwartego gatunku rozumnego.