Ponieważ nominalna stopa procentowa nie może spać poniżej zera (przy założeniu zerowego oprocentowania gotówki) standardowa polityka monetarna może okazać się nieskuteczna w dalszym stymulowaniu gospodarki. Rozwiązaniem jest zastosowanie niestandardowej polityki pieniężnej – luzowania ilościowego (ang. quantitative easing). Restrykcyjna polityka pieniężna poprzez racjonowanie kredytu prowadzi do spadku podaży kredytu dla pewnych klientów. Stąd można mieć pewność co do spadku wolumenu faktycznie udzielonych kredytów nawet jeśli popyt na nie nie spada. W przeciwieństwie do tego ekspansywna polityka pieniężna wywołuje wzrost podaży kredytu, być może do poziomu przekraczającego popyt i dlatego wolumen faktycznie udzielonych kredytów niekoniecznie musi ulec zwiększeniu.
Instytucje polityki pieniężnej w Polsce Narodowy Bank Polski (bank centralny), Rada Polityki Pieniężnej