Poza tym, Antioch dysponował ponad setką słoni, kawalerią, liczniejszą od Lagidy lekką piechotą, a także pod jego rozkazami służyli procarze kreteńscy, Arabowie i lekkie oddziały ze wschodnich satrapii monarchii.
Natomiast wojska Ptolemeusza składały się również z falangitów grecko-macedońskich pochodzących z osad wojskowych rozmieszczonych w Egipcie, półciężkiej piechoty złożonej z Traków i Galatów i nieco mniejszej liczby słoni (73). Istotnym novum w armii Ptolemeusza, które było jednym z czynników przesądzających o losach bitwy, było uzbrojenie rodowitych Egipcjan i Libijczyków na wzór macedoński. To posunięcie dawało Lagidzie miażdżącą przewagę w ciężkozbrojnej piechocie nad Antiochem (ok. 60 tys. ciężkich piechurów ptolemejskich wobec ok. 35 tys. seleukidzkich).
Przebieg bitwy Antioch, podobnie, jak Ptolemeusz, dowodził kawalerią, z tym, że król syryjski był na prawym swoim skrzydle, a król egipski dowodził swoim lewym, stali więc naprzeciw siebie. Seleukida rozpoczął bitwę szarżą swoich słoni, potężnym uderzeniem na lewą flankę wojsk egipskich, gdzie kawaleria Ptolemeusza również była osłonięta linią słoni, ale te nie wytrzymały natarcia swoich indyjskich pobratymców.