i H. Łowmiański (Początki Polski, t. V, Warszawa 1973) opowiadają się za drugą możliwością..
I najazd Tatarów na Kraków W 1241 roku podczas pierwszego najazdu Tatarów na Polskę miał miejsce atak Mongołów na Kraków. Atak na Polskę miał być zasłoną dla głównego uderzenia. Batu, wnuk Czyngis-chana, wódz wyprawy na Europę miał zamiar skierować swoje siły na Węgry, a także próbował pozbawić Węgrów pomocy ze strony sojuszniczej Polski.
Po zdobyciu Sandomierza 13 lutego 1241 r. Mongołowie ruszyli w kierunku Krakowa. Doszło do bitwy pod Turskiem z wojskami wojewody krakowskiego Włodzimierza, który zastąpił im drogę. Tatarzy zwyciężyli, lecz odnieśli zbyt duże straty, by kontynuować atak, więc zawrócili na Ruś. 18 marca wojska tatarskie stoczyły zwycięską bitwę pod Chmielnikiem z rycerstwem sandomierskim i krakowskim (pod wodzą wojewody krakowskiego Włodzimierza i sandomierskiego Pakosława). 28 marca Tatarzy oblegli i zdobyli Kraków. Skutkiem tego szturmu było prawie całkowite zniszczenie miasta.
Przy odtwarzaniu wydarzeń z 1241 r. pomocne są zapiski Jana Długosza. Jednakże źródło to nie jest całkowicie wiarygodne, gdyż Długosz pisał o najeździe tatarskim ponad dwieście lat po wydarzeniach z roku 1241.