oglądania go pod różnym kątem, w różnym oświetleniu czy też w różnych przypadkach.
Prawdziwy cel
W rozpoznawaniu obrazów bazującym na statystyce naszym celem jest oszacowanie prawdopodobieństwa, czy obiekt, któremu „się przyglądamy” jest tym czy innym obiektem którego opis w postaci wektora cech, bądź też bazowych elementów (podwzorców) połączonych gramatyką, znajduje się wśród wiedzy posiadanej przez nasz system. W związku z tym dążymy do osiągnięcia 100% pewności co do zaklasyfikowania obiektu, jednakże tej 100% pewności nigdy nie osiągamy.
Nawet nam ludziom w pewnych warunkach zdarza się nieodpowiednio zaklasyfikować obiekt, czy całą scenę, zwłaszcza gdy wygląda dla nas nietypowo. Bądź też klasyfikujemy obiekty/rzeczy/sceny/zachowania nieporadnie próbując zaklasyfikować je do jednej, czy też nawet kilku różnych klas obiektów które już dobrze znamy (mamy dobrze zakodowane w świadomości lub potrafimy je dobrze scharakteryzować). W ostatnim przypadku po pewnym czasie może wyodrębnić się osobna klasa klasyfikacji obiektu posiadająca mieszankę cech klas z których się wyłoniła.