przekazywała protestantom chojnowską farę.
W 1740 roku miasto wraz z większością obszaru Śląska weszło w skład pruskiego państwa Hohenzollernów. Według dokumentów z 1754 roku, na terenie Chojnowa działały 4 cechy główne i 12 pobocznych; największą rolę odgrywali tkacze oraz sukiennicy. Stopniowy rozwój miasta zahamował wielki pożar z 1762 roku który zniszczył zachodnią część miasta – w tym zamek, ratusz oraz klasztor augustianów. Na początku XIX wieku Chojnów ucierpiał z powodu toczącej się na terytorium Prus kampanii napoleońskiej, w trakcie której w mieście kwaterowały wojska francuskie, co odbiło się negatywnie na położeniu materialnym lokalnej ludności. W drugiej połowie XIX wieku Chojnów został objęty procesem industrializacji, co doprowadziło do gwałtownego rozwoju miasta oraz zwiększenia liczby ludności z 4719 w 1867 roku, do 9669 w 1895. Rozwijający się poza obręb dawnych murów obronnych Chojnów zyskał w tym czasie połączenie kolejowe, wodociągi oraz kanalizację. Rozwój miasta w XX wieku w sposób nieznaczny zahamowała wielka wojna. W latach 30. liczba mieszkańców Chojnowa przekroczyła 10 tysięcy.