Wyróżnia się osobne grzędy końcowo-morenowe – Mogilańską, Kopciowską, Kulewską, Dąbrowską i inne. Spotyka się równiny morenowe (Indurska i Racicka, wysokość 180–210 m – na terytorium Białorusi).
Wzgórza Sokólskie w granicach Polski Wzgórza Sokólskie obejmują w Polsce powierzchnię około 1300 km². Mezoregion przecina wał morenowy, biegnący od wsi Janowszczyzna, przez Wysokie Laski i Starą Kamionkę, gdzie osiąga wysokość 227 m n.p.m., Drahle i Bohoniki (w których na szeroką skalę prowadzone są w zakładach górniczych prace wykopaliskowe i żwirownie) do Wojnowiec. Wysokość położonych na południowy wschód od Sokółki wzgórz dochodzi do 240 m n.p.m. Najwyższe z nich – Góra Wojnowska – osiąga 239,5 m n.p.m.
Inne wyższe wzniesienia to Góry Karpackie – 229 m n.p.m., kulminacje moreny czołowej na wschód od Sokółki (o wysokości bezwzględnej przekraczającej 230 m n.p.m.)Walerian Bujnowski, Powiat sokólski. Jego przeszłość i stan obecny, Warszawa 1939, s. 4 oraz wzgórze w pobliżu Dubnicy Kurpiowskiej zwane Asakową HarąJózef Rybiński, Słońce na miedzy, Olsztyn–Białystok 1979, s. 273–279. – 235 m n.p.m.
Hydrologia Przez mezoregion przebiega dział wodny dorzeczy Wisły i Niemna. Rzeka Sidra, dopływ Biebrzy, dzieli wzgórza na część zachodnią i wschodnią, zaś doliny rzek Łosośnej i Sokołdy na część północną i południową.